Strefa AsystentaStrefa SenioraStrefa Klienta

GDY KTOŚ NAM BLISKI WYMAGA POMOCY. Część I

GDY KTOŚ NAM BLISKI WYMAGA OPIEKI…

Część I

Potrzeby naszych bliskich najczęściej zaspokajamy kierując się intuicją, ale czy chęci wystarczą ?

Gdy dowiadujemy się o chorobie bliskiej osoby i uzależnieniu jej od naszej opieki, w jednej chwili dopada nas natłok myśli, przerażenia, bezradności i strachu. Problemy i wyzwania mnożą się błyskawicznie. Działamy na „automatycznym pilocie” rozwiązując jeden problem po drugim, tworzymy nowy harmonogram dnia, niezbędne czynności wykonujemy na bazie wyuczonych odruchów. I tak to trwa do czasu, gdy dopadną nas emocje a siły opuszczą, zaczniemy mieć problemy ze snem, zaburzenia jedzenia, nasze relacje z bliskimi ulegną pogorszeniu, będziemy ciągle zmęczeni i rozdrażnieni …. Gdy nasze potrzeby zejdą na plan dalszy to znak że powinniśmy poprosić o pomoc.Pamiętajmy, że nasze poświęcenie może być równie trudne do zniesienia dla osoby, która nas najbardziej potrzebuje. Często zdarza się że sam chory jest przybity sytuacją w jakiej się znalazł. Bezradność może sprawić że staje się przykry, niewdzięczny, zrzędzi i narzeka. Dodatkowo, gdy widzi jakim stał się dla nas ciężarem, czuje się jeszcze gorzej. To wszystko odbija się na naszych relacjach.

Samo to, jak formułujemy myśli i jakie mamy nastawienie wobec trudnej sytuacji jest bardzo istotne. Według Victora Frankla wybitnego psychiatry jest istotna różnica pomiędzy stwierdzeniem MUSZĘ a CHCĘ. Przeprogramowanie się na CHCĘ oznacza, że dokonaliśmy wyboru: „kiedy ciężkie zadanie wykonujemy z własnej woli, z poczuciem że postępujemy słusznie, łatwiej nam znosić trud i zmęczenie”

Ale jak sobie z tym wszystkim poradzić ?

  1. Zaczynamy od wypisania wszystkiego, co nas w tej sytuacji martwi i przeraża;
  2. Listę problemów dzielimy na takie, na które nie mamy wpływu i takie, które możemy zmienić;
  3. Zaczynamy od tych, które możemy zmienić;

Jeżeli jesteś początkujący w roli opiekuna:

  1. Dowiedz się jak najwięcej o chorobie lub niepełnosprawności członka rodziny oraz o tym, jak być opiekunem. Im więcej wiesz, tym mniej będziesz się martwić o swoją nową rolę i tym bardziej będziesz skuteczny. Nawiąż kontakt ze stowarzyszeniami, instytucjami, ośrodkami i firmami, które zajmują się pomocą czy świadczą usługi o interesującym nas profilu. Zakres wiedzy i umiejętności potrzebnych do sprawowania opieki jest rozległy: począwszy od miejsc, gdzie można znaleźć środki, kupić czy wypożyczyć niezbędny a ułatwiający opiekę sprzęt na pielęgnacji skończywszy.
  2. Szukaj innych opiekunów. Pomaga wiedza, że nie jesteś sam. Pocieszające jest dawanie i otrzymywanie wsparcia od innych, którzy rozumieją dokładnie, przez co przechodzicie.
  3. Zaufaj instynktowi. Pamiętaj, że najlepiej znasz swojego członka rodziny. Nie ignorujcie tego, co mówią lekarze i specjaliści, ale ufajcie także swoim odczuciom.
  4. Zachęcaj swojego podopiecznego do jak największej niezależności . Opieka nie oznacza robienia wszystkiego dla ukochanej osoby. Bądź otwarty na technologie i strategie, które pozwalają twojemu członkowi rodziny być jak najbardziej niezależnym. Jeżeli sytuacja tego wymaga, wyposażmy mieszkanie w potrzebny nam sprzęt.
  5. Poznaj swoje granice. Bądź realistą przy określaniu, ile możesz poświęcić swojemu czasowi i sobie. Określ wyraźne limity i poinformuj o tych ograniczeniach lekarzy, członków rodziny i inne zaangażowane osoby. Pamiętajmy, by zadbać o siebie, by znaleźć czas na konieczną regenerację. Od naszego dobrego stanu zależy zdrowie i bezpieczeństwo bliskiej osoby. By skutecznie wypocząć powinniśmy znaleźć czas dla siebie, zmienić otoczenie, wyjechać a opiekę nad chorym czy niesamodzielną osobą w tym czasie, powierzyć innym obeznanym już z sytuacją osobom czy firmom takim jak nasza.

Zaakceptuj swoje uczucia

Opieka może wyzwalać wiele trudnych emocji, w tym gniew, lęk, urazę, poczucie winy, bezradność i żal. Ważne jest, aby uznać i zaakceptować to, co czujesz, zarówno dobre, jak i złe. Nie bój się swoich wątpliwości i obaw. Te uczucia nie oznaczają, że nie kochasz swojego członka rodziny - po prostu oznaczają, że jesteś człowiekiem.

Co możesz poczuć będąc opiekunem?

Niepokój i troska - możesz martwić się, jak poradzisz sobie z dodatkowymi obowiązkami opiekuńczymi i co stanie się z twoim członkiem rodziny, jeśli coś stanie się Tobie. Możesz także obawiać się, co stanie się w przyszłości jak choroba będzie postępować.

Gniew lub niechęć - możesz czuć złość lub urazę do osoby, którą się opiekujesz, nawet jeśli wiesz, że jest to irracjonalne. Lub możesz być zły na świat w ogóle, albo urażony tym, że inni członkowie rodziny, przyjaciele nie są obciążeni takimi obowiązkami.

Wina - możesz czuć się winnym, że nie robisz więcej, że nie jesteś "lepszym" opiekunem, że nie masz więcej cierpliwości, że nie akceptujesz swojej sytuacji z większym spokojem albo w przypadku opieki na odległość, że nie widujecie się i nie jesteś dostępny częściej.

Smutek - istnieje wiele strat, które mogą towarzyszyć opiece (zdrowa przyszłość, którą wyobrażałeś sobie ze swoim współmałżonkiem lub dzieckiem, cele i marzenia, które musiałeś odłożyć na bok). Jeśli osoba, którą się opiekujesz jest śmiertelnie chora, to ty też masz do czynienia z tym smutkiem.

Nawet jeśli zrozumiesz, dlaczego tak czujesz się, nadal może to być denerwujące. Aby poradzić sobie ze swoimi uczuciami ważne jest, aby o nich mówić. Nie duś  w sobie emocji , ale znajdź przynajmniej jedną osobę, której ufasz i możesz zwierzyć, kogoś, kto spokojnie wysłucha i będzie osądzał.

Ciąg dalszy nastąpi… 

Wróć do listy
Strona korzysta z plików cookies w celach statystycznych zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu plików cookies w Twojej przeglądarce. Zamknij